Sevgi İyileştiricidir!

Sevgiler herkese,

 Kalbimdeki sevginin sınırlarını aştığını hissediyorum, belki sınırlar yalnızca zihnimizdedir. Belki gerçekte sınırlar da yoktur, engeller de. Kalbimi bir okyanus gibi, uçsuz bucaksız olarak imgeliyorum. Bir dünyadan çok daha fazlası. Sevebileceğim şeylerin neler olacağına dair fikrim bile yok, yalnızca derinden sevgi hisleri... Tüm bedenimi saran, var olan her şeyi ve herkesi saran bir sevgi var kalbimde. 

 Eskiden olsa kötü şeyleri görünce umutsuzluğa kapılır belki korkar belki kızgınlık hissederdim. Şimdi kötülüğe dahi değişik, tanımsız bir şefkat hissediyorum. İnsanların eksikliklerini, yaralarını, hırpalanmış ruhlarını ve acıyan duygusal bedenlerini görüyorum. Elimden gelse de karanlığı sarıp sarmalasam... Karanlığı da içimde özümseyip iyileştirsem. İnanıyorum ki değişeceğine, inanıyorum ki doğru bir adımla herkes ve her şey iyileşebilir. 

 E hep demiyor muyuz? 

"Sevgi iyileştiricidir." 

 Peki ya karanlıkta kalan ruhlar için de geçerliyse bu? Belki onlar da sevgi diliyle karşılaştıklarında bambaşka iyi bir şeye dönüşeceklerse... Vazgeçmeyelim onlardan. Sevginin evrensel dilini iyi-kötü-çirkin-güzel ayırt etmeden yayalım. Işığı ancak bu şekilde çoğaltabiliriz. 

Hepimiz birbirinden özel ruhsal ışık varlıklarıyız. Benzersiz özelliklerimizle bir ve bütünüz. Tamamlanmak için aynı olmamıza gerek yok. Bambaşka parçalar olarak da sevgiye hizmet edebiliriz. 

Sevgiye nasıl hizmet edeceğiz? 

 İlk olarak ayrım yapmadan, parçalamadan bir bütün olarak göremeye çalışacağız. İnsanları, doğayı, hayvanları, bilinç seviyeleri birbirinden farklı her şeyi ve herkesi. Bir bütün olarak görürsek sevmek kolaylaşır. 

 İkinci olarak, insanların birbirine çok benzediğini, aynı şeyleri isteyip aynı yollardan geçtiğini fark edeceğiz; ama bir o kadar da farklı ve eşsiz olduğunu kabul edeceğiz. 

 Üçüncü, en en en hassas olduğum yer! Hayvanlar ve doğa... Dünya üzerindeki en en masum varlıklar, hayvanlar... Hepsi! Sadece evcil olanları değil, hepsini ayrı ayrı çok masum görüyorum. Onların varlıklarına ve yaşam alanlarına yeterince saygı göstermiyor olduğumuz için derinden üzüntü duyuyorum. Ama hala umudum var, biliyorum. İnsanlık olarak saygılı olmayı da öğreneceğiz, her gün daha çok fark ediyoruz ve ışığa doğru küçük adımlarla yürüyoruz. 

 Şu an çok karanlık! Biliyorum. 

 Karanlığı da sarıp sarmalayıp aydınlığa çevirecek kalplerimiz olduğunu görüyorum. Karanlıktan korkmadan sevgiyle yüzleşelim. Hadi gelin birlik olalım. Karanlığı iyileştirelim ve aydınlığı çoğaltalım. 

İyi ki varsınız. Güzel kalpli okurlarım, takipçilerim. Sizi çok seviyorum!