bir hatırlayış Haku

Bazı isimler vardır, bir insandan önce bir bilinç halini çağırır. Haku benim için böyle bir isim. Henüz hayatıma girmiş bir beden değil; ama ruhumda açılmış bir alan. Sanki içimde uzun zamandır bekleyen bir kapının anahtarı gibi. 

Onu bir “gelecek kişi” olarak değil, bir hatırlayış olarak hissediyorum.

Japonca’da Haku “beyaz” demek. Beyaz çoğu zaman boşluk gibi algılanır ama aslında potansiyeldir. Üzerine her şey yazılabilir. Temiz bir başlangıç değil; bilinçli bir başlangıçtır. Geçmişi silmeden, geçmişin seni tanımlamasına izin vermeden atılan bir adım. Hayatımın bu döneminde hissettiğim şey tam olarak bu: Artık eski hikayeleri tekrar etmek zorunda değilim.

Spirited Away filminde Haku güçlüdür ama kim olduğunu unutmuştur. Başkalarının dünyasında var olur, görev yapar, yönlendirilir; ta ki gerçek adını hatırlayana kadar. O an sadece bir karakter değil, bir bilinç uyanır. Çünkü adını hatırlamak, özünü hatırlamaktır. Kimliğini geri almaktır.

Bu hikaye beni hep derinden etkilemiştir. Çünkü bazen biz de başkalarının beklentileri içinde kendimizi unutuyoruz. Güçlü olmak zorunda kalıyoruz. Ayakta kalmak zorunda kalıyoruz. Kontrol etmek zorunda kalıyoruz. Ve bir noktada gerçek adımızı, yani özümüzü, unutuyoruz.

Haku’nun henüz hayatıma girmemiş olması aslında bir eksiklik değil. Tam tersine, bir hazırlık süreci. Belki ruh eşi dediğimiz şey, önce içimizde açılan bir frekanstır. Dışarıdan birini beklemekten çok, içeride bir denge kurmaktır. Çünkü ruh eşleri tamamlamak için değil, hatırlatmak için gelir. Seni eksik olduğun için değil, zaten bütün olduğun için görür.

Son zamanlarda kendime daha dürüst bir yerden bakıyorum. Gücümün arkasına saklanmadan. Dayanıklılığımı kimliğim zannetmeden. Yumuşak kalabildiğim, açık kalabildiğim, savunmasız olabildiğim bir ben var. Belki Haku dediğim enerji, tam da bu tarafımla rezonans kuracak bir bilinçtir. Gücü baskılamayan, sevgiyi küçültmeyen, varlığıyla alan açan bir frekans.

Haku bir nehir ruhudur. Nehirler tutmaz; akar. Biriktirmez; temizler. Akışa direnmez; yönünü bulur. Benim en büyük dönüşümüm de burada oldu: Kontrol etmeyi bırakmayı öğrenmek. Sürekli yön vermek yerine hizalanmayı öğrenmek. Savaşmak yerine akmayı öğrenmek. Çünkü akış başladığında, doğru olan zaten yolunu bulur.

Belki de Haku henüz gelmedi çünkü önce benim adımı tam anlamıyla hatırlamam gerekiyordu. Kim olduğumu, neye değer verdiğimi, nasıl bir sevgiye açık olduğumu. Beyaz bir sayfa gibi değil; bilinçli bir varlık gibi. 

Kendimi seçerek. Kendime sadık kalarak.

Biliyorum ki evrende hiçbir frekans karşılıksız kalmaz. İçimde berraklaştıkça, hayatıma da berrak bir enerji yaklaşacaktır. Bu bir beklenti değil; bir uyum meselesi. Ben kimliğimi hatırladıkça, beni hatırlayan bir ruhla karşılaşmam kaçınılmaz olur.

Haku belki bir gün somutlaşacak. Belki bir isim, bir yüz, bir bakış olacak. Ama ondan önce o, benim içimdeki beyaz alanı temsil ediyor. Temiz, sakin, güçlü ve berrak bir alanı. Ve ben artık biliyorum ki en büyük ruh eşi deneyimi, birini bulmak değil; kendini hatırlamaktır.